De WPA is een internationale organisatie, die zich inzet voor de hoendervogels in de meest algemene zin.
De World Pheasant Association is in 1975 opgericht door drie enthousiaste fazantenliefhebbers in Engeland. Zij hebben samen het initiatief genomen om de belangstelling van de hoendervogels ex-situ (in beschermd milieu) en in-situ (in de vrijenatuur) aan elkaar te koppelen. In deze koppeling speelt de WPA een belangrijke rol en dit uitgangspunt is inmiddels door veel organisaties overgenomen. Een grotere interesse in de hoendervogels heeft tot gevolg dat er meer belangstelling is gekomen in het voortbestaan van de wilde hoenders, de stamvader van alle kippen in de wereld.
Na het initiatief van de oprichters van de WPA, Keith Howman, Prof. Tim Lovel en Major Ian Grahame, is er een wereldwijd netwerk ontstaan van hoenderdeskundigen die allen verenigd zijn in de World Pheasant Association. In 1978 ontstond WPA-Duitsland en in 1979 WPA-Benelux. Vervolgens ook in Frankrijk en in een groot aantal Aziatische landen als India, Pakistan, China, Vietnam en Maleisië. Thans heeft de WPA wereldwijd ruim 5000 leden en onderhoudt veel contacten met andere verwante organisaties.
Het woord Pheasant in WPA dekt niet het volledige spectrum van activiteiten van de Association. De eerste president van de WPA, Dr. Jean Delacour, pleitte met succes om niet alleen de fazanten onder de hoede te nemen maar alle hoenders. Naast de echte fazanten zijn dit de hokko's en goeans, de grootpoothoenders, ruigpoothoenders en nauwer verwant aan de fazanten de: pauwen, parelhoenders, kwartels, patrijzen en frankolijnen.
Al in het begin van de 90-tiger jaren heeft de Association zich dermate snel ontwikkeld en een plaats verworven tussen de volwaardige natuurbeschermingsorganisaties. Met tal van projecten en symposia maakt de WPA indruk in de conservation-wereld.
De WPA is samen met BirdLife en IUCN's Species Survival Committee een van de moederorganisaties van 5 Specialist Groups en de European Conservation Breeding Group (ECBG).